عَطآئِكَ » در آن‌ها وجود داشته باشد ، با وجود آن كه انسان ، همواره حضرت حق سبحانه را به اسم‌هايش مىخواند - خواه بداند يا نداند و به هر زبانى بخواند يا نخواند - ، هر مقام پسنديده‌اى است كه بنده او را به اسم‌هايش بخواند و به آن نايل گردد و حضرت حق سبحانه نيز دوست داشته باشد كه به آن اسم‌ها خوانده شود و در اثر آن ، منزلت‌هاى ستوده را به بنده عطا نمايد ؛ چنان كه خداوند مىفرمايد : - وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها « 1 » و نام‌ها [ و كمالات ] نيكوتر تنها براى خدا است ، پس او را به آن‌ها بخوانيد . - أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى « 2 » هر كدام [ از نام‌هاى خداوند و رحمان ] را بخوانيد ، نام‌ها [ و كمالات ] نيكوتر [ همگى ] براى او است . بر اين اساس ، مقصود از مقام‌هاى ستوده ، امور پسنديده دنيوى و اخروى نيست ؛ بلكه مراد شهود اسامى و صفات و جلال و جمال و نيل مؤمن به منزلت والاى انسانيّت و تخلّق به اخلاقى الهى است كه خداوند متعال سبحانه دوست دارد بندگانش به آن‌ها متخلّق گردند . بنابراين ، معناى حقيقى « تُحِبُّ أَنْ تُدْعى فِيهِ بِأَسْمائِكَ وَ تُسْئَلَ فِيهِ مِنْ عَطآئِكَ » ، زمانى ظاهر مىشود كه مؤمن ، به شهود منزلت‌هاى پسنديده و كمالات باطنى نهفته در وجود خود نايل گردد و تنها در اين صورت حضرت حق سبحانه را به اسامىاش خوانده و از عطاياى او بهره‌مند خواهد گرديد . ( 382 ) « رَبِّ ! لا تَكْشِفْ عَنِّى سَتْرَكَ ، وَ لا تُبْدِ عَوْرَتِى لِلْعالَمِينَ ، وَ صَلِّ عَلى

--> ( 1 ) . سوره‌ى اعراف ، آيه‌ى 180 . ( 2 ) . سوره‌ى اسراء ، آيه‌ى 110 .